غرفه گردشگری عباس‌آباد

ایده پروژه از یک مسئله مشخص شروع شد: اراضی عباس‌آباد مجموعه‌ای از جاذبه‌ها و فضاهای متنوع گردشگری دارد، اما تجربه بازدیدکننده میان این نقاط یکپارچه نیست. کاربر وارد مجموعه می‌شود، اما لزوماً نمی‌داند چه فضاهایی در اطراف او قرار دارند، بهترین مسیر بازدید چیست، چه خدماتی در دسترس است و چگونه باید میان جاذبه‌ها حرکت کند. در متن پروژه نیز به نبود یک سیستم واحد برای ارائه خدمات و نمایش سناریوهای گردشگری اشاره شده است. بر همین اساس، طراحی از «ساخت یک غرفه» آغاز نشد؛ بلکه از طراحی یک سیستم ارتباطی میان گردشگر و مجموعه شکل گرفت. هسته اصلی ایده، تبدیل غرفه به یک گره هوشمند در شبکه گردشگری عباس‌آباد بود. هر غرفه به‌تنهایی یک عنصر خدماتی است، اما زمانی که این نقاط در کل سایت تکرار می‌شوند، یک شبکه واحد می‌سازند که کاربر می‌تواند در طول حرکت خود بارها به آن متصل شود. به این ترتیب، غرفه از یک کیوسک منفرد به بخشی از زیرساخت شهری تبدیل می‌شود. فرآیند طراحی در سه مرحله شکل گرفت: مرحله اول: تعریف تجربه کاربر مسیر گردشگر از لحظه ورود تا انتخاب مقصد بررسی شد. کاربر ابتدا باید موقعیت خود را تشخیص دهد، سپس جاذبه‌ها و خدمات اطراف را بشناسد، مسیر خود را انتخاب کند و در طول حرکت نیز امکان دریافت اطلاعات جدید داشته باشد. بنابراین عملکردهای اصلی غرفه بر پایه جهت‌یابی، اطلاع‌رسانی و خدمات تعریف شدند. مرحله دوم: تبدیل عملکردها به یک سیستم ماژولار به‌جای طراحی یک فرم پیچیده و ثابت، غرفه به‌صورت یک سیستم قابل تکرار در نقاط مختلف سایت تعریف شد. منطق آن از سه بخش تشکیل می‌شود: هسته خدماتی، پوسته هویتی و سطح تعاملی. این ساختار اجازه می‌دهد غرفه در مقیاس‌ها و موقعیت‌های مختلف تغییر کند، اما زبان مشترک خود را حفظ کند. مرحله سوم: ایجاد هویت یکپارچه شهری از آنجا که اراضی عباس‌آباد شامل چندین فضای متفاوت است، غرفه‌ها باید به‌عنوان یک نشانه قابل تشخیص در تمام مجموعه عمل کنند. فرم، گرافیک، نور و رابط کاربری به‌گونه‌ای تعریف می‌شوند که کاربر با دیدن آن‌ها فوراً متوجه شود با «نقطه اطلاعات و خدمات عباس‌آباد» روبه‌رو است. خود پورتفولیو نیز روی یکپارچگی بصری، چندعملکردی بودن، هوشمندی و اتوماسیون اطلاعات گردشگر تأکید دارد. در سطح عملکردی، غرفه صرفاً اطلاعات ثابت ارائه نمی‌دهد. ایده این است که سیستم بتواند اطلاعات متغیر و روزآمد را نیز منتقل کند؛ مانند مسیرها، رویدادها، ظرفیت خدمات و وضعیت امکانات. متن پروژه به امکان ارائه اطلاعاتی مانند ظرفیت سرویس‌های بهداشتی اشاره می‌کند که نشان می‌دهد طراحی از ابتدا به سمت یک سیستم خدماتی هوشمند حرکت کرده است. بنابراین سناریوی حرکت کاربر چنین است: ورود → تشخیص موقعیت → کشف گزینه‌ها → انتخاب مسیر → حرکت → دریافت اطلاعات تکمیلی → تجربه مقصد در نتیجه، پروژه غرفه گردشگری عباس‌آباد در اصل طراحی یک شیء معماری نیست؛ طراحی یک لایه واسط میان شهر، اطلاعات و گردشگر است.