اطلاعات پروژه
امیررضا مرادی
توضیحات پروژه
در معماری کهن ایران،سردر و ورودی مفصلی ست که علاوه بر تعریف قلمرو و فراهم کردن مقدمات ورود به بنا،پیرامون خود فضایی تعاملی را شکل میدهد،که این فضا خود،بستر رویدادهای اجتماعی مرتبط با عملکرد بنا میباشد.در طراحی این پروژه ما به دنبال راهکاری بودهایم تا با بهره گیری از مفاهیم و ارزشهای غنی معماری کهن ایران، و با ایجاد دعوت کننده گی،سردری در فضایی واسط و به تعبیری مفصل اتصال دهنده درون و بیرون(نه صرفا یک عنصر نمادین مجرد)طراحی کنیم و فضایی را سامان دهیم تا با فراهم نمودن تعامل بین مجموعه با شهر، بستری گردد آرام و بی هیاهو برای استقبال از مراجعین و امکان عبور و حضور آنان.در طراحی این پروژه به پدیدارشناسانه ادراکات حسی پدیدآمده از طریق حواس پنجگانه انسان، و تأثیرات آن بر روی نحوه حضور و تعامل انسان با فضا توجه شده است. برانگیختن ادراکات حسی ناشی از حواس پنجگانه انسان و تلفیق و درهم آمیزی آنها،سبب ایجاد فضایی متمایز و منحصر به فرد گشته است. تأثیر آب بر درهم آمیزی حواس پنجگانه سرعت و خوانایی بصری نسبت به سایر حواس،موجب می شود که جنبه بصری و شکلی آب در اولویت باشد،البته این نوع برخورد با آب،در طراحی و ادراک مخاطب،تنها به احساس بصری ختم نمی شود، بلکه از نظر صوتی،دمایی (لامسه) و حتی بویایی نیز بر فضای اطرافش اثربخش است. به همین دلیل، فضاهای کنار آب با ایجاد اختلاف دما،رطوبت و تازگی،عموماً به فضاهای بالقوه ای جهت تأمل، مکث، توقف تبدیل میشود. حس تماس بیواسطه با آب و قدم زدن در کنار آن، حسی آشنا برای اکثر مردم به شمار می رود. چنانکه میتواند کیفیت های ادراکی متفاوتی چون حس رطوبت و برودت بر روی صورت و بدن در حال گذر از کنار آب تا تماس مستقیم با بافت و حرکت آن را پوشش دهد
نظرات