درباره پروژه

«شهری که برای کودکان مناسب باشد، برای همه مناسب خواهد بود»، تهرانپارس روزگاری محله‌ای با خانه‌های ویلایی، حیاط‌های باز و کوچه‌هایی بود که کودکان در آن بازی می‌کردند و روابط اجتماعی در بستر محله شکل می‌گرفت. اما امروز با گسترش آپارتمان‌نشینی، افزایش تراکم ساختمانی، کاهش فضاهای باز و تغییر سبک زندگی، این فرصت‌ها از کودکان گرفته شده است. شلوغی، ترافیک، آلودگی صوتی و بصری، تک‌فرزندی، اشتغال والدین، وابستگی به ابزارهای دیجیتال و بحران‌هایی مانند کرونا، جنگ و آلودگی هوا، موجب شده‌اند کودکان بخش مهمی از دوران رشد خود را در تنهایی و دور از تجربه‌های واقعی سپری کنند. در شهر معاصر، کودک نه‌تنها امنیت و آزادی کافی برای تجربه محیط را ندارد، بلکه به دلیل مقیاس بزرگ و پیچیدگی شهر، بسیاری از اتفاقات پیرامون خود را نیز تجربه نمی‌کند. از همین رو، ایده پروژه بر شکل‌گیری دنیایی در مقیاس کودک استوار شد، دنیایی که در آن بتواند آزادانه بازی کند، بدود، کشف کند، با همسالان خود ارتباط برقرار کند، چیزی بسازد، اشتباه کند، دوباره تجربه کند و به جهان اطرافش با تخیل خود معنا ببخشد. «شهر کوچک او» فضایی است که کودک در آن صرفاً استفاده‌کننده نیست، بلکه خود، بخشی از شکل‌گیری تجربه فضا می‌شود. سازماندهی فضایی پروژه با نگاهی از زاویه دید کودک و حجم پروژه با چیدمان مکعب‌ها و با الهام از منطق تتریس گونه شکل گرفته است. طبقه همکف و اول به فضای کار و شکلگیری «شهر کوچک او» و طبقه دوم به فضای زندگی اختصاص یافته است. بخش مسکونی با حیاطی درون‌گرا و بدون بازشو به خیابان، آگاهانه از هیاهوی تهرانپارس فاصله می‌گیرد و در مقابل، فضای کودک با مکعب‌های رنگی، بازی حجم‌ها و فضایی پویا، چهره‌ای متفاوت به شهر می‌بخشد. در شرایط بحرانی امروز «شهر کوچک او» به‌عنوان پناهگاهی روانی برای کودکان است که امنیت، حس تعلق، دوستی و تجربه را برای کودکان فراهم می‌کند و سهم فراموش‌شده آنان از شهر را دوباره زنده می‌سازد.

نظرات

0 نظر ثبت شده

برای ثبت نظر ابتدا وارد سایت شوید.

هنوز نظری ثبت نشده است.