پروژه میان‌در

خلق بیرونی‌ترین حالت ممکن در درونی‌ترین نقطه فضای ویلا خط فکری اصلی ما در طراحی ویلای «میان‌در» بوده است. با توجه به اینکه طبیعت تأثیرگذارترین عامل تعامل انسان با خطه‌ی سبز مازندران است، سؤال اصلی طراحی شکل گرفت: چگونه می‌توان به این ارتباط عمیق پاسخی قاطع و جاری داد؟ پاسخ ما ایجاد نقطه‌ای در دل فضا به‌عنوان هسته اصلی بود. ما به جای ترسیم خطوط پیرامونی فرم بنا که مرز قوی میان درون و بیرون ایجاد می‌کرد، از درونی‌ترین نقطه ممکن فضا به شکل‌دهی پیرامونی آن پرداختیم. این ویلا تلاشی است برای خلق تجربه‌ای از زندگی میان داخل و خارج، میان انسان و طبیعت، و میان سنت و امروز. خط طراحی با خلق مرکزی است که پلان حول آن به صورت چلیپایی سازمان یافته و نور و منظر از چهار جهت ـ شرق، غرب، شمال و جنوب ـ به قلب فضا نفوذ می‌کند. این مرکزیت، معمولاً در طراحی‌ها مغفول می‌ماند: در این پروژه تلاش شده از حالت انفعال خارج شود و نقطه‌ای شود که کاربر در آن «میان» فضای داخلی و طبیعت قرار گیرد و با قاب‌های دید طراحی‌شده، حضور دائمی منظر را تجربه کند. تجربه‌ی ورود به ویلا محور اصلی روایت فضایی را شکل می‌دهد. با عبور از ورودی شاخص، کاربر در امتداد محور طراحی هدایت می‌شود و ناگهان با بودن گسست به منظری طبیعی کشیده می‌شود؛ جایی که مکث، گذر و کشف تدریجی طبیعت در توالی فضایی پروژه پیش‌بینی شده است. این سازمان‌دهی مبتنی بر بازخوانی مفاهیم سنتی «مکث»، «شوندگی» و «توالی فضایی» است که در معماری شمال ایران همواره حضور داشته و اکنون با الگوبرداری از معماری ژاپنی، به‌عنوان نمونه‌ای موفق در بازتعریف عناصر فضایی سنتی، در قالبی معاصر بازتعریف شده‌اند.