ساختمان مسکونی سروستان

پروژه ساختمان مسکونی سروستان با مسئله بازتعریف هویت یک ساختمان موجود در بستر شهری قائمشهر آغاز شد؛ ساختمانی که سازه آن از پیش شکل گرفته بود و طراحی باید بدون تغییر بنیادین در ساختار، کیفیت فضایی و چهره معماری آن را ارتقا می‌داد. هویت پروژه از بازخوانی عناصر تاریخی، بومی و اقلیمی معماری شمال ایران شکل گرفته است. موتیف‌های پوسته و نما، به‌جای بازتولید مستقیم فرم‌های سنتی، با انتزاع و ساده‌سازی عناصر آشنا در معماری منطقه به زبان معاصر تبدیل شده‌اند. صفحات مشبک، ریتم عمودی و منحنی برخی عناصر نما، لایه‌های نیمه‌شفاف و سایه‌اندازهایی را ایجاد می‌کنند که یادآور منطق پوسته، ایوان، تراس و فیلترهای اقلیمی معماری بومی شمال هستند. در کنار این هویت بومی، استفاده از بازشوهای وسیع، سطوح سفید و هندسه ساده و معاصر، ساختمان را از تقلید تاریخی دور کرده و به آن شخصیت امروزین بخشیده است. ترکیب سنگ طبیعی، رنگ‌های خنثی و عناصر گرم‌تر نما نیز تلاشی برای ایجاد تعادل میان معماری معاصر و مصالح آشنا در بستر منطقه است. تراس‌ها و گیاهان بخشی از هویت معماری پروژه‌اند، نه عناصر تزئینی الحاقی. آن‌ها فضای سکونت را به بیرون امتداد می‌دهند و با توجه به اقلیم سبز و مرطوب مازندران، رابطه‌ای مستمر میان فضای داخلی، نور، هوا و طبیعت ایجاد می‌کنند. در نتیجه، سروستان نه یک بازسازی صرف، بلکه تلاشی برای تعریف یک **هویت مسکونی معاصر شمال ایران** است؛ معماری‌ای که عناصر تاریخی و اقلیمی منطقه را بازخوانی کرده و بدون تقلید فرمی، آن‌ها را در قالب یک زبان جدید و قابل‌تشخیص بازآفرینی می‌کند.