بازنمایی مفهومی پهنه یوسف‌آباد

سناریوی طراحی: «دروازه‌ای که دیگر وجود ندارد» ایده پروژه از حافظه گمشده دروازه‌های تاریخی تهران شکل می‌گیرد. تهران در گذشته دوازده دروازه پیرامون حصار خود داشته که با توسعه و مدرن‌شدن شهر از میان رفته‌اند. یکی از این نقاط، دروازه یوسف‌آباد بوده و پروژه تلاش می‌کند بدون بازسازی تاریخی و تقلید مستقیم، حضور آن را به‌صورت مفهومی در شهر معاصر بازنمایی کند. ایده اصلی: Lost Gate → Memory → Urban Threshold یا: دروازه گمشده → حافظه → آستانه شهری در این رویکرد، «دروازه» دیگر یک شیء تاریخی نیست؛ بلکه به یک فضای شهری برای توقف، عبور، ملاقات و رویدادهای اجتماعی و فرهنگی تبدیل می‌شود. یعنی همان مفهوم ورود و خروج تاریخی، در قالب یک فضای عمومی معاصر بازتعریف می‌شود. هویت پروژه می‌تواند روی سه مفهوم بنا شود: Memory — Threshold — Interaction حافظه — آستانه — تعامل