ویلای فلت

این ویلا برای اقامت آخر هفته در باغی در دولت‌آباد شکل گرفته است؛ خانه‌ای که به‌جای تعریف یک حجم مستقل در میان باغ، سازمان فضایی خود را از رابطه با زمین، باغ و آسمان شکل می‌دهد. پروژه از یک نظم اولیه و ساده آغاز می‌شود، اما با تغییر تدریجی این نظم، تلاش می‌کند فضاهایی با روابط متفاوت نسبت به مرکز، پیرامون و فضای بیرون ایجاد کند. سازمان اولیه‌ی طرح بر پایه‌ی یک ساختار فلت نه‌مربعی شکل گرفته است. این ساختار از ۹ مربع تشکیل می‌شود، اما این مربع‌ها واحدهایی هم‌ارزش و تکرارشونده نیستند. جایگاه هرکدام در نسبت با کل، وضعیت متفاوتی ایجاد می‌کند. مرکز، محل تمرکز روابط فضایی است و گوشه‌ها به‌واسطه‌ی قرارگیری هم‌زمان در دو جهت پیرامونی موقعیتی متمایز در این سازمان دارند. عملیات طراحی از گوشه‌ها آغاز می‌شود. گوشه‌ها از حدود اولیه‌ی ساختار امتداد پیدا می‌کنند و در امتداد دو جهت خود گسترش می‌یابند. این گسترش صرفاً افزایش ابعاد یک فضای موجود نیست. با جابه‌جایی حد، رابطه‌ی گوشه با مرکز، پیرامون و فضای بیرون نیز تغییر می‌کند. گوشه‌ای که در ابتدا به‌واسطه‌ی موقعیت خود در ساختار قابل تشخیص بود، در اثر امتداد، از وضعیت صرفاً گوشه‌ای فاصله می‌گیرد و به فضایی مستقل‌تر و گسترده‌تر تبدیل می‌شود. بنابراین، هرچه گوشه بیشتر گسترش پیدا می‌کند، بخشی از ویژگی اولیه‌ی خود به‌عنوان گوشه را از دست می‌دهد. در این میان، ساختار اولیه‌ی ۹ مربعی حذف نمی‌شود. بلکه همچنان به‌عنوان نظام مولد طرح قابل خواندن است. تغییرات درون همان ساختار اتفاق می‌افتند و تفاوت فضایی نه از افزودن فرم‌های مستقل بلکه از تغییر روابط میان اجزای یک سازمان اولیه به وجود می‌آید. مرکز، لبه و گوشه در نتیجه‌ی این مداخلات دیگر صرفاً موقعیت‌های هندسی نیستند، بلکه به وضعیت‌های متفاوتی در سازمان فضایی پروژه تبدیل می‌شوند. در مرحله‌ی بعد، این تغییر از صفحه‌ی افقی به جهت عمودی نیز گسترش پیدا می‌کند. سقف در بخش مرکزی حذف نمی‌شود، بلکه با سه نوار خطی گشوده می‌شود و امکان امتداد فضای مرکزی به سمت بالا و ارتباط مستقیم با آسمان را ایجاد می‌کند. بدین‌ترتیب مرکز که در پلان محل تمرکز روابط فضایی است، در جهت عمودی نیز گسترش می‌یابد و سازمان افقی پروژه با یک سازمان عمودی تکمیل می‌شود. در نهایت، پروژه از یک ساختار فلت ۹ مربعی آغاز می‌شود، اما آن را به‌عنوان یک هندسه‌ی ثابت حفظ نمی‌کند. گسترش گوشه‌ها در افق و گشودگی مرکز در ارتفاع، دو مداخله‌ای هستند که بدون حذف ساختار اولیه، روابط آن را دگرگون می‌کنند به‌گونه‌ای که بنا از یک نظم هندسی اولیه به سازمانی متنوع‌تر از مرکز، پیرامون، گوشه، باغ و آسمان تبدیل می‌شود.